Una pena que se oiga tan mal... Pero la intención es lo que cuenta. ¡Un saludo!
Anónimo ha dicho que…
Demasiáu que me salió curdináu to. Pa que s'oyera bien tenía que tenel un micrufonu mejol, peru en fin... Nu me deícu a essas cosas y tengu el micrufonu guarripelu típicu xD
Anónimo ha dicho que…
Yo mas qu'un mehol soníu lu que hechu'n farta sedrían suhtítulus. En cualquiel casu, mi noragüena pol labutu i asperu vel mas vídius comu esti pola redi.
Estus dias atrás sulhió el tema la ortografía de nuevu. Una de las cosas que siempri á llamau l’atención la henti es el usiu de “ h ” i nu de “ j ” cumu estila sel gastá pol escrebioris i otras pressonas que gastan el estremeñu. Cumu andu cona revisión la ortografia i almitu tó tipu críticas i propuestas, lo de la “h”u “j” es siempri un tema entrincanti, assinque, agora vos preguntu, prefirís “h” u “j”? Vos pongu una sérii ergumentus pal escrebieru dambas. Si tenís angunu mas, al favol u a la contra, endicailu enos vuestrus comentárius. Escrebieru H —La H representa ena huerça las idiomas al fonema laringal /h/. Amás tal es el símbulu fonéticu. En ingrés hot, hello, high; alemán: heute, haben; rumanu: haină, pahar. Pol meyu desta letra se representa perfetamenti el son estremeñu. —La H es al estremeñu lo que la X al asturianu u al gallegu. V. gr.: ast.: exerciciu, xeografia, rexón; gall. exercicio, xeografía, rexión; estr.: ehelcíciu, heografia, rehión. Nesti sintiu s’uñi al escrebieru...
Ayel-mañana el amigu Manuel Trinidad me hizu de dil pa la facultá de Derechu con el mistériu de entrevistal-me pal pogramina que tien Radio Unión Catalunya a tentu Estremaura, las sus gentis i la su cultura, El rincón extremeño . El güequinu de Manuel es Voz de mi tierra, hormi la su wiki que muchus conocís. Agraeçu muchu esta oportuniá a Trinidad i a RUC por premitil-me palral a tentu el estremeñu i las cosinas enas que venimus trebajandu dende vai ya unus añinus paquí pola Redi. Tamien le doi las grácias a Rodrigo, dende la Biblioteca Central de Caçris pola su pacéncia, colaboracion i leturas. Sirva dende esti arrádiu pal mundu la horma en que mos dedicamus al estremeñu los que mos enteressamus pola muestra cultura. Muchas grácias a tós.
El caraiti i el pensamientu los ombris tien el mijol refreju enas parabras la su própia luenga. Ain campus enos que el léssicu se estronchona i, gastandu de tolos reculsus gramaticalis i lessicalis, se encasulla i pinga de matizis. Unu destus chascus son los verba percipiendi , andi unus sintius cuentan con un léssicu mas deferenciau qu’otrus. El mas emportanti es la vista i es un sintiu en que la huerça las luengas tien un haci verbus con el senificau básicu de “vel” pero con destintus sintius. Acontinación, vo a esponel los prencipalis verbus de “vel” que dessistin en estremeñu. · Vel : “pelcebil cona vista algu”. Es el verbu genéricu pa la vista, sin apeninas marca. Provién duna antígua holma veer i ésta del latín uidēre . En estremeñu es inregulal, juegandu con dos raizis i várius alomorfus. Derivaus desti verbu son entrivel “vel con emparchi algu” i prevel “vel enantis, con antelación”. · Miral : “derigil la vista a algu”. S’opón al anteriol verbu en que esti ti...
Comentarios
En cualquiel casu, mi noragüena pol labutu i asperu vel mas vídius comu esti pola redi.